M: 0 6 - 2 5 0 8 5 8 9 0

Is er meer dyslexie door slecht onderwijs?

Is er meer dyslexie door slecht onderwijs?

Is er meer dyslexie door slecht onderwijs?

Vandaag, d.d. 9 febr 2017,  komen de resultaten van een onderzoek naar buiten, wat gehouden is door drie hoogleraren
In o.a. de Stentor staat dat er steeds meer kinderen de diagnose dyslexie krijgen doordat ons onderwijs slecht is.

En zo’n conclusie hakt er altijd flink in. Op social media zijn de commentaren dan ook niet van de lucht. Van ‘helemaal mee eens’ tot aan ‘ja hoor, geef het onderwijs maar weer de schuld’.  Het niet zo goed kunnen lezen heeft een grote impact op een kind en ook op het gezin. Dat verklaart de emotionele reacties die er zijn.

Laten we ons zoveel mogelijk richten op de feiten. Want hoe kan het aantal leerlingen met dyslexie inderdaad van zo’n 3 a 4 % zijn toegenomen tot wel 30%? Waarbij ik de kanttekening plaats dat er nog een hele ‘schil’ aan zeer zwakke lezers om deze 4% heen zit, die geen verklaring krijgt maar wel erg laag blijft scoren. Het totale aantal wordt zo op ongeveer 10% geschat.
Dyslexie bevat een erfelijke component, maar die kan de afgelopen jaren niet zoveel  veranderd zijn. Als deze risico-factor dus niet zo fors is toegenomen, zou je dus inderdaad kunnen concluderen dat het in het onderwijs ergens fout gaat.

In het artikel wordt de term ‘stampen” genoemd. Ik denk dat het veel mensen tegen de borst stuit als we weer in termen gaan spreken als ‘erin gaan stampen’. En ik geloof dat dat komt omdat deze mensen uit ervaring spreken. Als ouders van deze kinderen is het goed mogelijk dat ook zij vroeger geen baat hebben gehad bij het ‘stapen’. Iets ergens ‘instampen’ komt op mij ook niet al te vriendelijk over, daar zit toch enige vorm van dwang achter. Ik kan er ook vele studies op na slaan die aangeven dat dit een erg inefficiënte manier van leren is.

Om te beginnen zouden we het dus moeten hebben over veel oefenen en herhalen. Dyslexie heeft namelijk alles te maken met automatiseren en natuurlijk speelt veel oefenen en herhalen daarbij een grote rol.

Verder in het artikel komt een juffrouw van de basisschool Het Kofschip uit Zevenaar  aan het woord.  Daarbij zegt zij de ‘spellingsregels leuker te maken door te gaan rappen’. Dat kan voor een grote groep leerlingen helpen. Alleen blijkt dat nu net de leerlingen zijn die lastig tot lezen komen, die deze regels niet kunnen onthouden. Hoe ‘leuk’ je ze ook maakt, ze kunnen je niet uitleggen hoe ze in elkaar steken.

Wat Het Kofschip wel goed doet, is dat zij gebruik maakt van een methode die extra ondersteuning geeft in de vorm van klank en gebaar. Sommige kinderen hebben die extra ondersteuning hard nodig om zoiets als lezen te kunnen leren. 

En daar zit hem de oplossing in!

Zoals Het Kofschip met een bepaalde methode werkt, is er ook de methode Taal in Blokjes. Hierin is veel oefening  en herhaling aanwezig. Als extra wordt het leren lezen ondersteund door middel van kleuren. Daarnaast biedt het de stof op veel verschillende manieren aan, zodat deze beter kan worden onthouden. Leerlingen krijgen te maken met kleur, klanken, gaan de woorden ook echt opbouwen met blokjes en krijgen digitale middelen aangereikt. Daarnaast biedt een zeer beperkt aantal spellingsregels deze leerling houvast. Zo min mogelijk uitzonderingen waardoor je weer in de war kunt komen. Let wel, deze methode is een aanvulling op een bestaande methode die een basisschool gebruikt. Over het algemeen onthouden de meeste kinderen de spellingsregels wel.

Conclusie: Om het aantal leerlingen met een dyslexie-verklaring terug te kunnen dringen is het een eerste vereiste dat er goed onderwijs wordt gegeven. Als we het onderwijs een goede draai willen meegeven laten we het dan gaan hebben over de noodzaak van veel herhalen en oefenen. Laten we gebruik gaan maken van bijvoorbeeld een methode zoals Taal in Blokjes om op deze manier alle leerlingen een extra ondersteuning te geven, maar in het bijzonder de leerling die dat echt nodig blijkt te hebben.

Alleen dan kan de extra zorg buiten de klas afnemen en zullen er uiteindelijk ook minder leerlingen overblijven die (alsnog!) een dyslexie-verklaring zullen moeten krijgen. Want het helemaal niet bestaan van dyslexie, zoals hoogleraar Anna Bosman pretendeert, kan ik niet onderstrepen. Daarvoor zie ik toch te veel kinderen die blijven ploeteren met het lezen en / of spellen. Leerlingen die zo ongelijke kansen krijgen binnen het onderwijs en dat kan nooit de insteek zijn  van deze discussie.

 

 

 

 

 

 

 

 

Opengeslagen boek

F
F
Contact Me :

Name:

Email:

Verification Image

Enter number from above: